جوشکاری ارگون:
در جوش آرگون یا تیگ (tig) برای ایجاد قوس جوشکاری از الکترود تنگستن استفاده می شود که این الکترود برخلاف دیگر فرایندهای جوشکاری حین عملیات جوشکاری مصرف نمی شود. حین جوشکاری گاز خنثی هوا را از ناحیه جوشکاری بیرون رانده و از اکسیده شدن الکترود جلوگیری می کند.
در جوشکاری تیگ الکترود فقط برای ایجاد قوس بکار برده می شود و خود الکترود در جوش مصرف نمی شود در حالیکه در جوش قوس فلزی الکترود در جوش مصرف می شود. در این نوع جوشکاری از سیم جوش(fillr metal)بعنوان فلز پرکننده استفاده می شود.و سیم جوش شبیه جوشکاری با اشعه اکسی استیلن(mig-mag)در جوش تغذیه می شود.
کاربرد این جوش عموما در جوشکاری موارد زیر است:

1. فلزات رنگین از قبیل آلومینیوم…نیکل…مس و برنج (مس و روی) است.
2. جوشکاری پاس ریشه در لوله ها و مخازن
3. ورقهای نازک

مزایای tig :

1. بعلت اینکه تزریق فلز پرکننده از خارج قوس صورت میگیرد.اغتشاش در جریان قوس پدید نمی آید.در نتیجه کیفیت فلز جوش بالاتر است.
2. بدلیل عدم وجود سرباره و دود و جرقه ,منطقه قوس و حوضچه مذاب بوضوح قابل رویت است.
3. امکان جوشکاری فلزات رنگین و ورقهای نازک با دقت بسیار زیاد.

انواع الکترودها در tig :

1. الکترود تنگستن خالص (سبز رنگ)برای جوش آلومینیوم استفاده می شود و حین جوشکاری پت پت می کند.
2. الکترود تنگستن توریم دار که دو نوع دارد الف-۱% توریوم دار که قرمز رنگ است ب-۲% توریم دار که زرد رنگ میباشد.
3. الکترود تنگستن زیرکونیم دار که علامت مشخصه آن رنگ سفید است.
4. الکترود تنگستن لانتان دار که مشکی رنگ است.
5. الکترود تنگستن سزیم دار که طلایی رنگ است.

جوشکاری سرد چگونه است؟

تقریباً همه‌ی فلزات در شرایط متعارف، نوعی لایه‎‌ی اُکسیدی روی‌ سطح خود دارند ( اگرچه ممکن است با چشم قابل مشاهده نباشد). این اکسیدهای فلزی، مانع از پرس‌شدن اتم‌های فلزیِ روی اجسام و اتصال دو فلز به یکدیگر می‌شوند. بنا بر این، زمانی که لایه‌ی اُکسیدی جدا شود، اتم‌های فلزی می‌توانند با اعمال فشار کافی به یکدیگر متصل شوند.

بعد از تمیز‌کردن سطح مورد نظر، هر دو ماده به صورت مکانیکی و با نیروی مناسب به یکدیگر فشار داده می‌شوند. مقدار فشار وارد‌شده، به ماده مورد نظر بستگی دارد؛ زیرا بعضی از مواد ممکن است فقط در فشارهای بالا جوش داده شوند. به صورت معمول، فلزات نرم، بهترین نوع فلزات برای جوشکاری سرد هستند.

فرآیند جوشکاری سرد بر خلاف جوشکاری گرم، به گرما نیاز ندارد. این نوع جوشکاری، نزدیک به یک قرن است که در صنعت استفاده شده و مزایای بسیاری در مقایسه با دیگر فرآیند‌های جوشکاری دارد.

جوشکاری سرد زمانی اتفاق می‌افتد که دو سطح، تحت فشار بوده و تمیز و عاری از هر نوع آلودگی باشند. همچنین سطح منظم و مسطح، باعث جوشکاری یکسان و یکنواخت می‌شود. بنا بر این، هر فلزی برای این نوع جوشکاری مناسب نیست و برای انجام این کار محدودیت‌هایی وجود دارد.

به طور کلی، همان طور که اشاره شد، فلزات نرم غیرآهنی، بهترین و مناسب‌ترین فلز برای جوش سرد هستند. بزرگترین عیب جوشکاری سرد این است که فلزات باید کاملاً تمیز و عاری از اُکسید باشند تا جوش مطلوبی ایجاد شود. انجام این کار سخت است و اجرای آن در پروژه‌هایی با حجم بالا می‌تواند پُرهزینه و دشوار هم باشد.

از مهم‌ترین مزایای این نوع جوشکاری این است که اتصالات پرچ‌شده کمتر است و درست بر خلاف جوشکاری گرم، در این فرآیند، تشعشعی منتشر نمی‌شود؛ بنا بر این به ماسک محافظ برای جوشکاری نیازی نیست.

یکی از مهم‌ترین کاربردهای جوشکاری سرد، اتصال فلزات غیر همجنس به یکدیگر است. وقتی فلزات غیرهمجنس با هم ذوب می‌شوند، به خوبی متصل نمی‌شوند؛ که این مساله باعث ایجاد جوش‌های ضعیف یا جوش‌هایی ترک‌دار می‌شود. جوشکاری سرد فقط با اتکا به پیوندهای اتمیِ تشکیل‌شده به وسیله‌ی الکترون‌های آزاد، از این مشکل جلوگیری می‌کند.

اغلب صنایعی مانند هوافضا و خودرو‌سازی از جوشکاری سرد استفاده می‌کنند. همچنین برای اتصال مفتول‌ها به یکدیگر، اکثراً از جوشکاری سرد استفاده می‌شود.

فلزاتی که معمولا جوش سرد داده می‌شوند، شامل موارد زیر هستند:

• فلز آلومینیوم
• فلز مس
• آلیاژهای برنج

فلزات حاوی کربن را نمی‌توان با استفاده از جوشکاری سرد، به دیگر فلزات جوش داد.

با توجه به مطالب گفته شده، با این که در جوشکاری سرد به ماسک و یا پوشش حفاظتی نیازی نیست، اما مهم‌ترین موضوع در این نوع جوشکاری این است که حداقل یکی از فلزات باید شکل‌پذیر باشند تا نتیجه‌ی کار به بهترین شکل ممکن ایجاد شود. بنا بر این می‌توان نتیجه گرفت که فلزات نرم، بهترین گزینه برای جوشکاری سرد هستند.